in

Nederlanders met migratieachtergrond moeten zich aan hele andere regels houden

Als het kinderen van immigranten waren geweest die vuurwerk hadden gegooid naar de politie, in plaats van jongeren in verschillende Bijbelse gordeldorpen, dan zou de reactie heel anders zijn geweest, zegt hoogleraar Leo Lucassen van de Universiteit Leiden.

De gebeurtenissen op oudejaarsavond en de dagen daarvoor lieten maar weer eens zien dat er in Nederland nog steeds dubbele maatstaven zijn. Velen bekritiseerden de Urker-jongeren omdat ze op hol gingen, maar de verklaring die werd gegeven voor hun gewelddadige en destructieve gedrag was dat het voortkwam uit een eeuwenoude ‘traditie’ van rebellie tegen autoriteit. Kortom, het was ‘ons’ nationale karakter dat hier te zien was.

Als soortgelijk geweld had plaatsgevonden in gebieden met een groot percentage Nederlanders met een migratieachtergrond, dan was de hel losgebroken, niet op straat maar in de media. Kranten en talkshows zouden vol geleerde mijmeringen hebben gestaan over de mislukte integratie van, met name Turkse en Marokkaanse Nederlanders, waarbij hun etniciteit en religie als oorzaken zouden worden genoemd.

Dit was duidelijk niet het geval in Duindorp waar honderden inwoners het nieuwe jaar verwelkomden door de coronamaatregelen te negeren op het Tesselsplein, waar “een vrolijke sfeer werd gecreëerd door mee te zingen met Nederlandse deuntjes à la Tino Martin”, aldus het AD.

De meeste mensen op sociale media keurden het evenement af, maar het werd over het algemeen gemeld als een gezellig samenzijn voor jong en oud in een hechte buurt. En dat was ongetwijfeld ook zo. Maar stel je voor dat dit zo’n vijf kilometer naar het zuidoosten, in de Schildersbuurt, had plaatsgevonden.

Deze voorbeelden laten zien dat we niet alleen van migranten eisen dat ze zich aan een heel andere set regels houden, maar dat ons denken is verzonken in wat expert, Peter Geschiere, ‘autochtoniteit’ noemt. De term verwijst naar groepsdenken op basis van een waargenomen etnische identiteit die anderen uitsluit, en dat de laatste 20 jaar wijdverspreid is geworden in Europa, de Verenigde Staten, Afrika en Azië.

De fixatie op etniciteit is wereldwijd een bron van uitsluiting en racisme gebleken. Het doet ons uit het oog verliezen dat er veel meer is dat ons verenigt dan ons verdeelt. Etniciteit is slechts een van de vele identiteiten en vaak niet de belangrijkste, zoals de in Nijmegen geboren antropoloog, Sinan Çankaya’s, analyse in de uitstekende “My Innumerable Identities”, aantoont.

Institutionele racisme, zoals de toeslagenaffaire en etnisch profileren zijn slechts twee van de ernstigste gevolgen. Maar de schade voor de samenleving beperkt zich niet tot discriminatie van nieuwkomers in dit land. Het staat ook de oplossing van een veel groter probleem in de weg, dat van sociale ongelijkheid.

Als politici echt serieus zijn in het creëren van een rechtvaardige en inclusieve samenleving, moeten ze breken met de populistische etniciteitspolitiek en de daarmee gepaard gaande zondebok.

De gebarenpolitiek naar blanke Nederlanders, het handelsmerk van Wilders en Baudet, geeft hen misschien de illusie van etnische thuishoren, maar zal uiteindelijk alleen hun wrok voeden en hun echte problemen niet oplossen.

©NieuwsOn

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

0

Erdogan : Turkije zal persvrijheid nooit opgeven

Coronagevallen dalen maar lockdown wordt verlengd