in

Het rapport over (on) zichtbare invloed in Nederlandse moskeeën : Feit of Fabel?

“Het Turkse ministerie voor godsdienstzaken, Diyanet, heeft in Nederland zogenoemde Diyanet-moskeeën. Via die moskeeën probeert Turkije Nederlanders met een Turkse achtergrond te beïnvloeden. Zo wordt hen wijsgemaakt dat zij in een land wonen dat een vijand is van Turkije. De imams van alle Diyanet-moskeeën in Nederland zijn in dienst van de Turkse overheid.” Zo staat het in de Elsevier stuk geschreven door Victor Pak.

We worden, volgens deze stuk en het rapport van de Tweede kamer, wijsgemaakt dat we in een land wonen dat een vijand is van Turkije. Een vijand die ieder jaar op zomervakantie gaat naar Alanya en acht dagen, zeven nachten All-In ligt te genieten van zon, zee, strand en onbeperkt eten en drinken. Ik denk dat we wel zo slim zijn dat we kunnen inzien dat het land niet het probleem is maar de media, die ons wilt wijsmaken dat wij met z’n allen bij elkaar komen in een Diyanet-Moskee, (die met goedkeuring van de Nederlandse regering hier staat), luisteren naar een Imam, (die met goedkeuring van de Nederlandse regering is overgevlogen naar Nederland met een door Nederland goedgekeurde werkvergunning), en daarna zogenaamd luisteren naar ‘regels’ die komen overvliegen vanuit Turkije.

Het rapport gaat om invloed van buitenaf op Nederlandse Moskeeën maar staat vol met een uitgebreid verslag van een zogenaamde ‘Turkse invloed’ op de Nederlandse politiek, samenleving en bevolking.

Invloed via preken in moskeeën, op Turkse (weekend) scholen, stichtingen, enzovoort. Als het aan deze rapport en de Nederlandse media ligt worden wij, de Turks-Nederlandse gemeenschap, van alle kanten beïnvloed door Turkije. Het consulaat die ons opbelt en ons zegt hoe we moeten stemmen of wat we moeten doen, “zo heb ik het gehoord. Ik weet niet wie er heeft gebeld maar ze zeiden dat ze belden vanuit Turkse consulaat, dus dat moet ook zo zijn.” Dat is hoe het is opgenomen in het rapport die is gemaakt om ons zogenaamd te beschermen van ‘gevaren buitenaf’.

In tussentijd wonen er duizenden Turkse-Nederlanders in Nederland die beide landen als ‘thuis’ zien. Die misschien Turkse lessen willen volgen zodat hun kinderen nog kunnen spreken met familieleden in Turkije en die misschien één keer per week naar een Diyanet-Moskee gaan voor gebed op vrijdag en een goed gesprek.

Nederlanders die misschien in Turkije wonen mogen dit ook. Nederlandse stichtingen en scholen in Turkije geven jouw deze kans. Turkije doet hier ook niet moeilijk over, want zonder goedkeuring van de Turkse regering, zouden er ook geen Nederlandse scholen staan in Turkije.

En wanneer het komt naar preken, dat doen alle geloofhoofden. Imam, priester, rabbijn, swami, enzovoort. Als het komt om een geloof, wordt er natuurlijk gepreekt, maar wanneer er haat wordt gepreekt worden hier altijd aangifte van gedaan. Hoe ik dit zo zeker weet? Want als we allemaal zo werden onderdrukt door salafistische regels en de ‘lange arm van het buitenland’, zou het ook nooit openbaar worden dat er haatpredikanten zijn.

Wanneer ik gebruik maak van mijn stemrecht is mijn eerste gedachte altijd, “Hoe worden we allemaal beter als land?” en ik denk nooit aan een land waar ik niet in woon en leef.

Nejla Karataş

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Loading…

0

Onderzoek wijst naar etnisch profileren bij Nederlandse reclasseringsbureau

Mark Rutte zegt dat je gewoon niet moet reizen naar Turkije